Oorlog op de grens van het Wapserveld

1 mei foto4

Met mijn gezicht naar lentezon, zit ik op een bankje dat hier in 1994 is neer gezet ter ere van het vijftigjarig bestaan van ‘Het Oorlogsmonument Doldersum’, aan de rand van het Wapserveld op tien minuten afstand van mijn groepsaccommodatie onze-boerderij. In dit stukje bos werden in 1944 zes 18 jarige mannen gefusilleerd door de Gestapo omdat ze waren gevlucht uit het arbeiderskamp te Vledder.

Het is een heuveltje, een trap van drie treden is de entree naar de gedenkmuur, met stenen kransen. En een bord met namen: Gerardus M. van Costanje, Jan van Dijk, Pieter Groenhuis, Wilhelmus Kloonen, David Oomens, Christiaan van Tongeren. Mij onbekende mannen, jongens nog. Voor de mensen die hier ook waren vanmiddag, familie, gestold verdriet.

Ik ken geen oorlog, alleen films, verhalen, beelden, getuigenissen, maar niet echt. Ik stel me voor dat het echt gebeurt, zes jongemannen die worden gefusilleerd in dit vredige stukje natuur. De zon verwarmt, maar niet mijn koude rillingen. Ik wandel langs de foto’s in zilveren lijstjes op houten paaltjes. Zwart-wit, ik herken ze uit de albums van mijn ouders. Mooie jongens met en zonder flaporen onder strak geknipte koppies, passend bij die tijd. De blik in hun ogen naar de toekomst gericht. Het Wapserveld, natuurlijk, stil, verlicht, is gewoon. Het spiegelt mijn natuur. Laten we lief zijn voor elkaar.

Carolien Bleijswijk

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *